Początek epoki brązu ( XVI-XV w. p.n.e.) to okres mało znany w historii. Koniec tej epoki i początek epoki żelaza (800-600 lat p.n.e.) to okres w którym tereny górnej Warty zajęte były przez przedstawicieli kultury łużyckiej. Kultura ta znana jest głównie z cmentarzysk, a więc od strony wierzeń i zwyczajów pogrzebowych. Cmentarzyska ciałopalne (ciałopalenie - palenie zwłok ludzkich) występują w Krzeczowie, Toporowie, Przywozie, Madełach, Kępowiźnie i Działoszynie. Badania na cmentarzysku w Toporowie, położonym po lewej stronie Warty na wzniesieniu prowadziło Muzeum Archeologiczne w Łodzi w roku 1960. Zabytki z cmentarzyska w Toporowie, datowane są na okres VII w. p.n.e. i znajdują się w zbiorach wieluńskiego muzeum. Najciekawszym zabytkiem jest ozdobna kamienna buława. Buława z Madeł datowana jest na VIII-VII w. p.n.e. Kamienne buławy uważane były najczęściej jako oręż lub oznaka władzy. Idealnie polerowana powierzchnia buławy z Madeł świadczy o tym, że nie używano jej bezpośrednio do walki. Nie wiadomo jednak komu ją włożono - mężczyźnie czy kobiecie?